HeaderPhoto
Algemeen

10 vragen aan…. Kiki de Ruiter

Nieuws afbeelding 28-6-2020
HC Oranje-Rood neemt afscheid van een hockeydier pur sang

Als 5-jarige zette zij als mini heel voorzichtig haar eerste stappen op het veld van Oranje-Zwart. In de afgelopen jaren heeft zij zowel op het veld als daarnaast enorme stappen gemaakt. Nu, na ruim 26 jaar, vindt zij het tijd voor weer een volgende stap en vertrekt ze aan het einde van het seizoen bij onze club. Samen blikken we terug op de lange hockeycarrière van dit hockeydier pur sang.



1.Hoe is de sport hockey in jouw leven gekomen en hoe oud was je toen?

Mijn moeder hockeyde bij Oranje Zwart en ik ging als klein kind op zondag al vaak mee naar de club. Dat vond ik zo leuk dat ik vanaf mijn 5e bij de allerkleinsten van Oranje Zwart met hockey begonnen ben. 


2.Hoe is jouw spelerscarrière verlopen?

Ik heb bij Oranje Zwart vanaf MD alle 1e jeugdteams doorlopen. In MA1 trainde ik ook al mee met Dames 1. Dus toen ik de overstap naar de senioren moest maken, mocht ik aansluiten bij de selectie van Dames 1. Ik had het daar het eerste jaar het best zwaar: ik trainde vooral veel, maar speelde weinig. Uiteindelijk heb ik daar toch een aantal hele mooie jaren gehad. Op mijn 24e heb ik om meer speelminuten te maken mijn spelerscarrière - met veel pijn in mijn hart – bij een andere club voortgezet Uiteindelijk ben ik vorig seizoen gestopt met hockeyen om mij volledig te richten op het trainen en coachen.

3.Wat was het hoogtepunt uit jouw spelerscarrière? Zijn er ook dieptepunten geweest?

Het hoogtepunt als speler was zonder twijfel de tweede keer dat we met Oranje-Zwart Dames 1 play-offs speelden en promoveerden naar de Hoofdklasse. De eerste keer play-offs waren ook erg gaaf om mee te maken, maar toen was ik nog erg jong en speelde ik weinig. Die tweede keer had ik ook echt een bijdrage geleverd. We speelden op een doordeweekse avond voor ontzettend veel publiek thuis de derde en beslissende play-off wedstrijd tegen Push. De wedstrijd liep uit op verlenging en het leken strafballen te worden tot dat we 10 seconden voor het einde van de verlenging de golden goal scoorden. Op aangeven van Frouke van de Boogaard mocht ik bij de tweede paal mijn backhand neerleggen om die bal binnen te tikken. Dat was echt by far het mooiste moment uit mijn hockeycarrière! 
Er zijn zeker ook dieptepunten geweest. In mijn voorlaatste jaar bij Oranje Zwart raakte ik geblesseerd in een van de laatste wedstrijden van het seizoen. Ik scheurde mijn voorste kruisband af en moest geopereerd worden en vervolgens 9 maanden herstellen. Uiteindelijk mocht ik het seizoen daarna na de winterstop weer meetrainen en spelen, maar uiteraard was ik nog niet klaar om wedstrijden met dames 1 te spelen. Ik heb dat seizoen veel wedstrijden in dames 2 gespeeld. 


4.Wanneer was het moment dat je dacht ‘ik wil trainer worden’?

Dat was eigenlijk al heel vroeg. Ik was denk ik een jaar of 13 was toen ik begon met training geven aan de jongste jeugd. Twee jaar later stapte ik over naar MD1 en werd het al wat serieuzer. Langzaam ben ik doorgegroeid als trainer/coach van MC1, MB1, MA1 en uiteindelijk zelfs Dames 1. Ik besefte dat ik echt verder wilde in het trainersvak toen ik trainer/coach was van MB1. 


5.Je hebt in al die jaren niet alleen veel van onze talentvolle jeugd getraind maar ook nog gecoacht?

Ik begon als trainer van MD1. Als het enigszins kon, was ik op zaterdag ook bij hun wedstrijden. Toen ik trainer was van MC1 richtte ik me iets meer op het coachen. In het begin nog als assistent-coach, omdat ik zelf nog op zaterdag speelde en dus niet alle wedstrijden aanwezig kon zijn. Pas later, toen ik in Dames 1 ging spelen, ben ik daar als hoofdcoach aan de slag gegaan. Daarna ben ik samen met Bart van de Acker een aantal jaren verantwoordelijk geweest voor MB1. In die tijd assisteerde ik ook de hoofdcoach van MA1, Tina Bachmann. Toen Tina stopte bij Oranje Zwart heb ik MA1 van haar over mogen nemen. Na twee jaar MA1, heb ik me weer twee jaar gericht op MB1. De laatste twee jaar was ik weer verantwoordelijk voor MA1 en assisteerde ik Tina Bachmann bij Dames 1.


6.Van wie heb je op dat gebied het meeste geleerd?

In de afgelopen jaren ben ik twee keer assistent geweest van Tina Bachmann. Van haar heb ik dus ongelooflijk veel geleerd. Maar ik heb ook heel veel geleerd van mijn eigen trainer/coaches bij de verschillende teams waarin ik zelf heb gespeeld.


7.Wat is het hoogtepunt in jouw trainerscarrière (tot nu toe) geweest?

Dat waren de play-offs met MB1 in seizoen 2011-2012. Die play-offs met waren echt een verrassing. We wisten wel dat we een goed team hadden, maar samen met Bart klikte het zo goed met de groep dat we een super goede teamband kregen, waardoor we echt boven onszelf uit stegen. En uiteraard staan de successen met Oranje Rood dames 1 ook hoog op mijn lijstje!


8.Wat doe je eigenlijk als je niet met hockey bezig bent?

Op dit moment ben ik dan heel veel met ons zoontje Boaz van 5 maanden bezig. Daarnaast sta ik als wiskundedocent voor de klas.


9.Wat heeft jou doen besluiten om volgend seizoen HC Oranje-Rood Dames 1 te verruilen voor HOD Dames 1? Wat zijn jouw ambities?

Ik heb twee fantastische jaren gehad bij Oranje Rood dames 1 en super erg genoten van werken op het allerhoogste niveau. Ik heb genoten van de meiden die het maximale uit zichzelf én het team willen halen. Maar het is nu tijd voor iets nieuws. Het is belangrijk voor mij om ervaring op te gaan doen als eindverantwoordelijke bij een seniorenteam. HOD is een mooie club, waar veel mogelijk is. Ik ga daar werken met een heel jong team met super veel potentie, dus ik ben heel benieuwd hoe ver we kunnen komen. Mijn ambitie is om uiteindelijk eindverantwoordelijke te zijn van een team in de dames hoofdklasse. Ik denk dat ik daarvoor nog een hoop te leren heb, het zal met kleine stapjes gaan, maar dat vind ik niet erg. Ik heb de tijd.


10.Wat ga je van onze club het meeste missen?

Het ‘thuiskomen’ op de club. Na 26 jaar is Oranje Zwart/ Oranje-Rood echt mijn thuis geworden. Ik heb in die jaren zo veel mensen leren kennen bij de club, ik vind het heerlijk om hier te zijn en rond te lopen. Maar ik zal nog vaak hier terugkomen hoor, alleen afgelopen jaren was ik hier 6 dagen in de week en dat zal uiteraard niet meer zo zijn.